Dierenarts Robbert-Jan en paraveterinair Karin van Dierenkliniek Keistad:“Meer dan medische zorg:70% van ons vak is communicatie”

“Als kind was ik altijd al in de weer met dieren. Eerst wilde ik iets met paarden doen, maar daar komen ook veel andere aspecten aan bod, zoals voermanagement en stalverzorging”, vertelt Karin. “Uiteindelijk wilde ik me specialiseren als paraveterinair voor gezelschapsdieren. Bij huisdieren kon ik me nog meer verdiepen in de geneeskunde. Dat sprak me enorm aan.”

Nooit uitgeleerd

Karin werkt sinds 2021 bij Dierenkliniek Keistad en gaat elke dag met plezier naar haar werk. “Het mooie van dit vak is dat je nooit uitgeleerd raakt. Je blijft jezelf ontwikkelen. En je kunt voor zowel dier als mens hét verschil maken. Dat vind ik heel waardevol. Bovendien is het enorm afwisselend: de ene keer sta ik achter de balie, de andere keer help ik in de behandelkamer of geef ik telefonisch advies.”

Elke dag is anders

Ook Robbert-Jan koos bewust voor een carrière in de diergezondheid. “Dieren vond ik altijd al interessant en ik wist dat ik in de zorg wilde werken. Ik wilde ook vooral iets met mijn handen doen. Veel leuker dan een managementfunctie, haha! Daarom ben ik diergeneeskunde gaan studeren in Utrecht”, licht Robbert-Jan toe. “Wat me aanspreekt in het vak is de volle breedte. Het is minder specialistisch dan humane geneeskunde. Je doet hier echt van alles en ontzettend cliché, maar wel waar: elke dag is anders. Het ene moment heb je een consult, het andere moment sta je te opereren of maak je een echo. Ik werk hier al tien jaar, maar kom elke week wel iets tegen dat ik nooit eerder heb gezien. Dat maakt het werk uitdagend en boeiend.”

Groot stuk kaakbot weg

Hij herinnert zich een bijzondere casus: “Een labradoodle die op het eerste oog niets mankeerde. Ze at goed en kauwde zelfs op botten, maar op de behandeltafel ontdekten we dat er een stuk kaakbot miste. Het was één groot gapend gat met blootliggende kieswortels. Het duurde twee maanden voordat de wond volledig genezen was. Als je zo’n dier dan van de pijn afhelpt, dan geeft dat zóveel voldoening.”

Minder stress

Ook Karin kent die voldoening: “Ik geef veel puppy- en kittenconsulten Na de 12-weken vaccinatie komen huisdiereigenaren maandelijks langs voor verzorgingstips en basisinformatie over ontwormen en vlooien- en tekenpreventie. Daarnaast krijgen ze advies over castratie en sterilisatie. Het fijne is dat je van jongs af aan een band opbouwt met het dier én de eigenaar.” Die vroege kennismaking heeft nog een ander voordeel. “Dieren ervaren minder stress als ze later weer naar de dierenarts moeten. Onze praktijk is dan al vertrouwd terrein, wat toekomstige bezoeken een stuk prettiger maakt.”

Ook vogeldiergeneeskunde

Dierenkliniek Keistad richt zich op gezelschapsdieren, maar doet ook vogeldiergeneeskunde. In Nederland zijn er niet veel vogelartsen, dus mensen komen van heinde en ver naar Amersfoort. Vogels vragen om specifieke kennis. Robbert-Jan: “Elke vogelsoort heeft andere eigenschappen. Dat maakt ze zo interessant. En je ziet vaak een enorme band tussen eigenaar en vogel. Die band willen we beschermen. Daarom zijn wij bij behandelingen ‘de boeman’. Wij halen de vogel uit het hokje en verrichten de handelingen, zodat de eigenaar niet geassocieerd wordt met eventuele stress of pijn.” Vogels kunnen oud worden. “We hebben hier vogels van zeventig jaar oud. Zo’n band gaat echt een leven lang mee.”

Robbert-Jan: “De meest bijzondere vogel die we hier hebben gehad, was een pelikaan. Die had een gat in zijn waterzak, veroorzaakt door zijn beste vriend, een gier. Dat zijn momenten waarop je denkt: dit maak je alleen in dit vak mee.”

Jaarlijkse gezondheidscontroles

Preventie speelt een grote rol in de kliniek. Robbert-Jan: “Voorkomen is beter dan genezen. Daarom stimuleren we jaarlijkse gezondheidscontroles. Als er iets sluimert, ben je er vroeg bij. Dan kun je direct ingrijpen en zorgen dat een dier zo lang mogelijk gezond blijft.”Karin: “Tijdens en consult doen we vaak ook even een gebitscontrole. Als eigenaar kijk je niet dagelijks in de bek van je hond of kat. En konijnen stoppen vaak pas met eten als het echt pijnlijk is. Dat soort situaties wil je vóór zijn.”

Verschil tussen leven en dood

Natuurlijk kun je met preventie niet alles voor zijn. “Soms krijgt een dier ineens klachten en is snel handelen cruciaal”, bevestigt Robbert-Jan. “Dan krijg je een telefoontje van een katteneigenaar die zegt dat de kat perst, maar dat er geen urine komt. Mogelijk is er dan een blokkade in de plasbuis. Niet iedereen beseft dat dit spoed is. De blaas kan scheuren en de nieren raken overbelast. Dan is het essentieel dat we korte lijntjes hebben en meteen kunnen handelen. Dat kan het verschil maken tussen leven en dood.” Die spoedzorg vraagt om flexibiliteit. “Laatst voerden we in het weekend een keizersnede uit. Daarmee konden we de moeder én vier pups redden. Daar offer ik met liefde mijn vrije dag voor op.”

Luisteren, observeren en puzzelen

Toch draait het vak van paraveterinair en dierenarts niet alleen om medische handelingen. Communicatie is essentieel. “Dieren kunnen niet vertellen waar ze pijn hebben. Soms passen ze hun gedrag aan zonder dat iemand het doorheeft. Daarom zijn we mede afhankelijk van de informatie van de eigenaar. Je moet luisteren, observeren en puzzelen. Het werk bestaat voor zeventig procent uit mensenwerk. Waar de ene eigenaar een spraakwaterval is, klapt de ander dicht. Je moet kunnen filteren, gerichte vragen stellen en tegelijk empathisch blijven. Studenten die diergeneeskunde kiezen, omdat ze liever met dieren dan met mensen werken? Die zou ik aanraden nog eens goed na te denken”, lacht Robbert-Jan.

“Je hebt hier te maken met allerlei emoties. Soms belt een eigenaar die heel gespannen is. Dan is het de kunst om rust uit te stralen en tegelijk snel de juiste hulp te organiseren”, weet Karin. “In het begin vond ik al die emoties best pittig. Ik nam alles mee naar huis en lag er ’s avonds nog over te piekeren.” Inmiddels heeft ze geleerd om werk en privé beter te scheiden. “Als ik nu de deur van de kliniek dichtdoe, kan ik het loslaten. Dat is belangrijk om dit werk vol te houden.”

Dankbaar werk

Robbert-Jan en Karin kunnen zich allebei geen ander vak voorstellen. “Wat is er nu mooier dat je een dier in nood helpt en ziet opknappen? Het is intens, maar ook ongelooflijk dankbaar werk.” Karin beaamt dat. “Je bouwt relaties op voor jaren. Je ziet dieren opgroeien, je begeleidt ze in verschillende levensfasen en je weet dat jouw inzet bijdraagt aan hun welzijn. Dat gevoel -dat je ertoe doet- is onbetaalbaar.”